با توجه به رشد روزافزون توليد علم و دانش در سطح جهان، تلاش در راستاي به روز نمودن دانش کارشناسان مي‌تواند بسيار راهگشا باشد. در اين ميان، دانش هسته اي به عنوان يك دانش پيشرو مي تواند نقش مهم و تعيين کننده اي در توسعه كشاورزي و منابع طبيعي، افزايش توليدات و ايجاد امنيت غذايي داشته باشد.

کاربرد دانش هسته اي در بخش كشاورزي و منابع طبيعي به سال 1964 باز مي‌گردد. در اين سال، سازمان خواربار كشاورزي ملل متحد(FAO) با آژانس بين‌المللي انرژي اتمي (IAEA) پيماني را با هدف افزايش توليد محصولات كشاورزي منعقد نمود. سابقه كاربرد دانش هسته‌اي در تحقيقات كشاورزي در كشورهاي پيشرفته به بيش از چهل سال قبل و در كشورهاي هند و پاكستان به30 سال قبل بر‌مي گردد. ليكن به نظر مي رسد نياز به برنامه ريزي منسجم تري در زمينه بكارگيري دانش هسته اي باشد. دانشي كه بي شك به دليل گستردگي كاربرد مي تواند پاسخگوي بسياري از نيازهاي بخش كشاورزي باشد. بكارگيري دانش هسته‌اي در زمينه تحقيقات كشاوزري و منابع طبيعي مي تواند به افزايش ميزان توليد، كاهش هزينه هاي آن و در نتيجه افزايش درآمد خالص منجر شود. همچنين، اين دانش مي تواند زمينه را به منظور كاهش خسارات ناشي از تغييرات شرايط نامطلوب جوي محصولات كشاورزي منجر شود.

امروزه دانش هسته اي در بخش هاي مختلف کشاورزي و منابع طبيعي قابليت کاربرد دارد. دانش هسته‌اي در زمينه هاي به نژادي و به زراعي گياهان زراعي و باغي، از حيث عملكرد و كيفيت، كشت بافت، ايجاد تنوع ژنتيكي در گياهان زراعي، مقاوم سازي گياهان، بهينه سازي مصرف كود، كاهش مصرف سموم و كنترل آفات، بهينه سازي مصرف آب و حفظ خاك، حفظ و نگهداري محصولات كشاورزي و بسياري از زمينه‌هاي ديگر كاربرد دارد. تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي كشورمان پتانسيل لازم به منظور جذب و توسعه اين دانش را دارد و در اين زمينه گام هاي عملي مطلوبي را پشت سر گذارده است.